Sagardoak eta sagardotegiek, tradizioa dela medio, lehentasunezko tokia dute Hernanin, gure kulturan eta gure egunerokoan.
El tercer domingo de marzo se celebra el capítulo anual de la Cofradía.
Este festejo consiste en una serie de actos ceremoniales a la que asisten con sus correspondientes vestimentas las cofradías de otras localidades que están asociadas a FECCGA (Cofradía del salmón de Irun, del pimiento de Ezpeleta, de la trucha, del jamón, del cuto divino...). En ella se entroniza a nuevos Cofrades de Honor. Estos nuevos cofrades suelen ser personas vinculadas al entorno de la sidra.
Después de un desfile de todas las cofradías por las calles principales de Hernani tras la banda municipal y al son de su música, se realiza la entronización y juramento de los nuevos cofrades. Posteriormente se da la bienvenida a los nuevos cofrades en una comida de confraternización en una de las sidrerías de Hernani.
Día de la manzana y de la sidra
Se celebra el tercer domingo de septiembre, cuando los manzanos están en plena maduración de su fruto y las diferentes sidrerías comienzan a prepararse para la cosecha y fabricación de la sidra. Se organizan degustaciones de las sidras presentadas por las sidrerías hernaniarras que se dedican a su venta comercial, y de talos y bocadillos, una pequeña romería, etc.
Se exponen además, utensilios que antiguamente se usaban en las sidrerías en la elaboración de la sidra; asimismo, se realiza una demostración con una pequeña prensa de los diferentes pasos de la elaboración de la sidra y se da a probar entre los espectadores el zumo sin fermentar resultante del prensado, un caldo dulce llamado zizarra. También se realiza una exposición de distintas clases y tipos de manzana, más de 120 variedades con sus respectivos nombres, que suele ser muy visitada.
Euskal Herrian, Gipuzkoa da sagarrondoak hazteko eta sagardoa egiteko ohiturari leialen eutsi dion lurraldea. XX. mendearen hasieran, sagardo asko egiten zen Gipuzkoan, baina 1936ko gerraren ostean produkzioak behera egin zuen, eta, 1967an, historiako kontsumo txikiena izan zen.
Euskal tradizioen berpizkundearekin, eta bereziki 1980ko hamarkadatik aurrera, sagardotegiak berriz ere modan jarri ziren Gipuzkoan, baina orain dela 100 urteko produkzioetara iritsi gabe.
Gaur egun, sagardotegien fenomenoa eta sagardoaren kontsumoa berpiztu eta finkatu egin dira. Baserrietan ikusi zuten sagardoa beren ekonomiaren beste osagarri bat izan zitekeela, eta, horrenbestez, berriz ere ekin zioten produkzioari eta merkaturatzen ere hasi ziren.
Euskal Herrian egiten den sagardoak badu bereizgarri bat munduko beste hainbat tokitan egiten dituztenen aldean: hemen sagardo naturala kontsumitzen dugu; beste hainbat tokitan, aldiz, sagardo gaseosoa nagusitu da, xanpain-erakoa alegia. Euskal Herrian sagardo tradizionala dastatzea gustatzen zaigu; gainerako tokietan, ordea, kontsumoa masifikatu egin da, eta, ondorioz, produkzioa askoz ere industrialagoa —eta, hortaz, artifizialagoa— bihurtu da.
Asturiasen aurki ditzakegu antzekotasun gehien sagardoa egiteko moduan. Nolanahi ere, sagardo arinagoa da hura, eta, gainera, asturiarrek upelean denbora gehiagoan eduki nahi izaten dute.
Sagardotegietako denboraldia urtarrilaren erdialdean hasten da, eta apirilaren amaierara arte luzatzen da, baina sagardotegi asko irekita egoten dira urte osoan, jatetxe gisa. Horren haritik, nabarmentzekoa da 1996an fundatutako TOLAREA Sagardo Naturalaren Kofradiak sagardoa sustatzeko egiten duen lana. Hernaniko kofradia horrek urtean bi jai antolatzen ditu (martxoan eta irailean) sagardoaren tradizioa sustatzeko.
Herritarra udaletxeko langile eta ordezkariekin harremanetan jartzeko bide erosoa. 
Subscribe to RSS Feed